Op 25 november 2015 gingen we met de hele 4e klas naar de documentaire Sonita, van het filmfestival IDFA.

Sonita is een documentaire over een illegale vluchtelinge die in Teheran woont. Sonita komt uit Afghanistan en wil rapper worden. Haar doel is om een bericht naar de buitenwereld te sturen dat jonge meisjes niet uitgehuwelijkt zouden moeten worden. Sonita is dapper en ze wil haar eigen leven leiden, wij hebben het geluk dat wij dit al kunnen en in een vrij land wonen. De documentaire Sonita is vertoond op de International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) en op het Sundance Film Festival, de documentaire heeft allerlei prijzen gewonnen. De film en haar leven is erg gecompliceerd en om Sonita en haar leven goed te kunnen begrijpen moet je ook haar Video-clip ‘Brides for Sale’ zien en interviews met haar gezien of meegemaakt hebben.

Sonita Alizadeh is een 18-jarige illegale vluchteling die in Teheran woont. Ze wil rapper worden. Dit is onmogelijk in Iran, want vrouwen mogen niet solo-zingen en al helemaal niet rappen. Sonita’s moeder wil sonita uithuwelijken voor geld. Het geld dat de familie zou krijgen om sonita uit te huwelijken zou worden gebruikt worden om een bruid te kopen voor de broer. Zo gaat dat dus in dit soort landen, meisjes minderjarig maar soms ook niet worden letterlijk verkocht aan andere families. Dit is een vreselijke traditie en hier wil sonita dus iets aan veranderen door middel van haar rap-kunsten. Deze documentaire heeft haar ook geholpen om westerse landen te laten zien hoe de werkelijkheid is. Ik wist dat er uithuwelijking bestond en dat het erg heftig was maar ik had nooit gedacht dat meisjes zó objectief behandelt werden.

De regisseur, Rokhsareh Ghaem Maghami, besluit in te grijpen op het moment dat de moeder sonita terug mee naar huis wil nemen en met duizenden dollars (een soort beperkte crowd-funding) in elk geval uitstel te kopen. Ook helpt ze sonita een videoclip te maken bij haar “bekendste” rapnummer, waarin Sonita fel protesteert tegen gedwongen uithuwelijking van minderjarige meisjes.

De film is een documentaire, waarin de regisseur Rokhsareh Ghaem Maghami zelf ook een rol speelt. Ze kan het niet aanzien hoe moeder van Sonita haar gaat uithuwelijken. Ze moet kiezen of ze een passieve observeerder blijft die de documentaire haar beloop laat gaan, of ze kan ingrijpen en proberen het leven van Sonita een positieve wending te geven. De beelden zijn heel ‘close-up’ gemaakt en heel natuurlijk. Op de IDFA won Sonita de Audiance 2015 award.

Sonita heeft gekozen te rappen ipv. te zingen omdat ze denkt dat je met rappen meer over kan laten komen.

Een paar uitspraken van sonita maken echt een statement vind ik: ‘Being a good girl in Afghanistan means you are a dog that listens’. Ze hield een dagboek bij om haar reis vast te leggen en haar gevoelens te kunnen uiten ‘A diary with images of my dreams’. Een andere veelzeggende uitspraak tegen het onrecht van uithuwelijken is ‘I scream on behalf of the deep wounds of women’.

Sonita woont op dit moment in Utah en gaat naar de music university. Ook oefent ze erg met Engels om later in het Engels te gaan rappen en een CD op te nemen. Sonita is een sterke meid met vertrouwen in haarzelf en is bereid alles te doen om te zorgen dat er dingen veranderen in Afghanistan, Irak etc.

Na het kijken van de film bleek Sonita zelf ook gewoon in de tribune te zitten en kregen we nog de gelegenheid om vragen te stellen wat ik zelf erg leuk vond.

Jessica Eijsvoogel V4B