Hans Teeuwen na 7 jaar weer back on track of toch niet?

Na zeven lange jaren heeft Hans Teeuwen toch weer een show kunnen doen, Spiksplinter. Veel commentaar heeft het zeker! zowel goede als slechte. Maart 2011

in amsterdam gebeurde het, de première van Spiksplinter, een voorstelling vol nieuw en "leuk" materiaal. De kaartjes waren binnen een dag uitverkocht. Hans Teeuwen, geboren op 3 Maart 1967 in Budel begon zich rond 1980 te interesseren in cabaretier, hij werd ook aangenomen op de accademie voor drama in Eindhoven in 1988.

'De behoefte om grappig te zijn was mijn diepste fantasie. Geestigheid, het is een soort instinct merkte ik op de middelbare school. Ik had toch al iets van timing en gevoel voor situaties. Thuis was ik ook de humorist, al vinden mijn ouders dat vermoedelijk te vriendelijk klinken. Aandachtszieke etter komt meer in de richting. De leraren op school zeiden altijd: "Een grapje op z’n tijd is leuk". Bij mij was het andersom. Ik maakte altijd grappen. Tijdens de les ongevraagd het woord nemen, maar wel in het besef dat die grap ook wel goed moest zijn. Anders ben je weg - dat is ook op het podium zo.' 

Hans Teeuwen heeft niet zoveel nodig tijdens zijn show, op het podium staat een stoel, een piano en heeft hij een pakje kaarten. Het is donker en er schijnt een lamp op Hans zodat hij zichtbaar is. ondanks dit viel zijn show tegen, mensen hadden het idee dat grappen herhaald werden van vorige show's, dat hij racistische opmerkingen maakte, en dat hij het te 'hard' probeerde. Persoonlijk vond ik de show wel leuk, ik kon er om lachen, dit was wel de eerste show die ik van Hans Teeuwen heb gezien dus of er grappen herhaald werden kan ik niet over oordelen. Er zaten dan wel stukken in die heftig waren en die bepaalde mensen verkeerd op zouden kunnen vatten, grapjes over een kind dat mishandeld word of over een kind dat ziek is, racistische grappen die hij waarschijnlijk niet zo bedoelde maar wel zo over kunnen komen. Ik had gemengde gevoelens over deze voorstelling. Toch zaten er ook hele lachwekkende stukken in waar ik oprecht hard om moest lachen, leuk verteld en leuk vertoond. Piano spelen is ook een van die dingen, origineel, spontaan, kortom, leuk om naar te kijken en te luisteren!

Ik zou deze voorstelling zeker aanraden, vooral omdat je zo je eigen mening en perspectief kan inzien, vond je de voorstelling leuk en grappig, of juist heel denigrerend en racistisch? Ieder zijn eigen mening en ik zou graag de verschillen willen weten/lezen van de lezers.

geschreven door; Jessica Eijsvoogel (Amsterdams Lyceum)

443 woorden